October, in a Quiet Mood

ხალხს ეცვა თბილად და ერთფეროვნად
და შეჩვეული იყო ყველაფერს:
თუკი მღეროდნენ-ყველა მღეროდა,
ყველა ღელავდა- თუკი ღელავდნენ.

დიდი ამბები ხდებოდა გარეთ:
ერთი ამინდი ცვლიდა მეორეს,
ასამარებდა ხმელ ფოთლებს ქარი,
ვით უსახელოდ წამხდარ მეომრებს

დიდი ამბები ხდებოდა გარეთ:
ეკარგებოდა ქალაქს ხალისი
უკაცურ ქუჩებს უფრთხოდა მთვარეც
და იწყებოდა წვიმა თავისით.
წყალს ჩამოჰქონდა სილა და ხრეში,
ეკარგებოდა ქალაქს იერი
და მოედანი ბზინავდა ბნელში,
ტბასავით ჩუმი და ცარიელი.

ძლივს ჩერდებოდნენ ხეები ფეხზე,
წყალს ჩამოჰქონდა სილა და ხრეში,
და დინამიტით დახოცილ თევზებს
ჰგავდნენ ფოთლები სიჩუმის წრეში.

სუფთავდებოდა სივრცე ყოველდღე,
აჩენდა თავის უნაკვთო სახეს
და უთავბოლოდ დააქროლებდნენ
დღეები ძველი აფიშის ნახევს.

ბაღშიც ხდებოდა დიდი ცვლილება;
ყველა კუნჭული მოჩანდა უკეთ.
თუმცა სიცოცხლით მთვრალი წყვილები
მაინც ვერ გრძნობდნენ რომ ჩანდნენ უკვე....

და სხეულები, როგორც ღრუბლები,
იპყრობდნენ სივრცის უდიდეს ნაწილს
და იმ ხეების თავისუფლებით
კვლავ შიშვლდებოდნენ ქალაქის თვალწინ,

კვლავ ასრულებდნენ ბუნების ნებას,
რადგან ისინი მაშინ ცდებოდნენ,
როცა ბუჩქებში მალავდნენ ვნებებს,
ვით ნაქურდალით სავსე ჩემოდნებს.

ბაღიც იმიტომ აღარ კვნესოდა,
არ ნებდებოდა მოსაწყენ ფიქრებს,
თუმცა ფოთლების უმრავლესობა
სველ ბილიკებზე ეყარა პირქვე.

(ოთარ ჭილაძე "გვიანი შემოდგომა")

რანდომული ფიქრის რეგისტრაცია

მინდა აქ ჩავიწერო, რომ არ დამავიწყდეს: ამ ზაფხულს, თითქმის ყოველდღე მახსენდებოდა ბებია. 

როცა ვახშმად დაჯდებოდა და სხვა სიტუაციებშიც, სიმღერის თქმა უყვარდა, ახალგაზრდობაშიც და მერეც. ხმის შეწყობის დროს, მუსიკით მოგვრილ ეშხს ხელის აწევით გამოხატავდა. სახეზე სიხარული ეწერა, პარტნიორს სახეში უყურებდა და ისე მღეროდა. ამ დროს მისი ხელი ცალკე სათქმელს ამბობდა: შრომისგან გაგანიერებული ხელის მტევანი ჰქონდა, ცერათითი - აპრეხილი, კანი - მზისგან გამუქებული, მკლავები - გამხდარი. ამ მარჯვენა ხელის ჟესტები ასრულებდა სიმღერის ფრაზებს, პარტნიორს ანიშნებდა მახვილებს ან პაუზებს, ან სიმღერის ხასიათს გამოხატავდა. 

ზაფხულში ის ადგილები არ მინახავს, სადაც ბებია ცხოვრობდა და მაინც, ყველგან ვხედავდი ჰაერში აწეულ მის ხელის მტევანს, დაბალ ხის სკამს, ღვინის თლილ ჭიქას და სამღერად გამზადებულ სხეულს.

2016

2013

ჭოგნარის ეკლესიის სამრეკლო, 2021

2007 წლის ზაფხული

When Summer Turns to September

 

დედა საღამოს ბინდში

ამ ადგილებს მერამდენედ ვაფარებ თავს, მაგრამ მაინც ხარბად და თანაბარი აღტაცებით ვიღებ ბუნების სურათებს. დილით ფანჯრიდან დანისლულ მთებს ვუყურებ. ზოგჯერ ღრუბელი მთებს მთლიანად ფარავს. ეს სანახაობა სულ ახლოს მაქვს და მაღლა კი არა, პირდაპირ. სურათი ხშირად იცვლება: მუქი მთები, ცისფერი ცა და მთის წვერზე პატარა ვარდისფერი ღრუბელი, ან ნაცრისფერი ცა (რომელიც სანდრას არ მოსწონს), მოძრავი თეთრი ნისლი და წვიმა.

ამ საღამოს, ტრადიციული ძილისწინა გასეირნებისას ვარსკვლავებიანი ცა დაგვხვდა და ვინატრეთ, ასეთი ტყე ჩვენი თბილისის სახლის ირგვლივ გვქონოდა, ასეთი მთვარე გვენახა, ასეთი იისფერი პეპლები გვყოლოდა მინდორში.

ამ ვიდეოთი მინდოდა, დასრულებული ზაფხულის და ადრეული შემოდგომის სევდა გადმომეცა.

წლის ამ პერიოდში მკვეთრი აგრილების, არდადეგების დასრულების და მომავალ დატვირთულ დღეებზე შემოწოლილი ფიქრების მეტაფიზიკური ტკბილ-მწარე განცდა მოდის, ნიავთან და ძველ მელოდიებთან ერთად.

დღეს ნაშუადღევს, როცა ჩვენი მეგობრები გაემგზავრნენ და ეზო სიჩუმემ მოიცვა, სასეირნო ბილიკზე ჩრდილები გაწვნენ. მალე ჩვენც წავალთ, რაც, თითქოს, დროის გასვლასავით გულგრილი ჩანს: სტუმრები ბარგს შეკრავენ, ფერად ჩემოდნებს ხმაურით გააგორებენ, მანქანები ეზოდან გავლენ, ბავშვების სიცილი და ნამღერი საქანელებთან მსუბუქ ლანდებად დარჩება.

A Pocketful of Sunsets

 Reliving summer memories...

კადრები უმეტესად სასტუმროს აივნიდან გადავიღე.

ჯადოსნურ მინის ზარხუფში მოვაქცევ ამ შუქს, ტალღების ხმას და თან წავიღებ.

Breathe Deep: Mountain Days, Summer 2025

 კიდევ ერთი ზაფხული მთების სიმშვიდესა და სიწმინდეში, კრიალა მთვარით, სიბნელეში ხეების კენწეროებით, ნაწვიმარზე ნაძვების სუნით. ჩრდილი, ნიავი და გარინდება.  

ღამის ცაზე მკრთალად მოკიაფე ვარსკვლავებს შორის ხის ტოტები მუქად ირხეოდნენ. მე და სანდრა ვცდილობდით, კენწეროზე მსხდომი ტოტორო და გოგოები დაგვენახა. 

My Wishing Well

 უკვე აღარც მახსოვს, რა ჩანაფიქრი მქონდა და რა უნდა დამეწერა ამ პოსტში. დრაფტებში გადავაწყდი. იყოს ამ სახით.

Chasing Snowflakes: Family Moments in Snowy Bliss

Making and archiving memories, one snowy moment at a time.

 

Wachet auf, ruft uns die Stimme

 Jörg Halubek

ის აქ არის

 

შემოდგომა მთელი თავისი შინაარსით ჩემი შინაგანი სამყაროს ასახვაა. სიხარულით ვხვდები მის შთაგონებას. სეზონის გიდად იაპონური პოეზია და მხატვრობა ავირჩიე. (პწკარედული თარგმანი ჩემი)

გვიან სექტემბერს

ცისფერი ზოლიანი კიმონო აცვია.

კობაიუში ისსა

Late September is

wearing a sky-colored

lined kimono 

By Kobayashi Issa | Translation by Zoria P.K.

 ისეთ რამეს ვუცქერ, 

რაც ედოდან ასე იშვიათად ჩანს -

მთვარის ქვეშ გაწოლილ მთებს.

მაცუო ბაშო

Gazing on something

so seldom seen from Edo,

the moon-topped mountains

By Matsuo Basho | Translation by Andrew Fitzsimons 

მუსიკით თრობა 21 სექტემბრის საღამოს

 ალილო ხარანაული და მისი ბენდი

ტინარივენი

ჩვენი გადაცემა მათ შესახებ

Serenity

წელს სულ მზის ჩასვლებს ვიღებდი და მათ ფონზე პატარა კანოეებს.

სიტყვა serenity ასეთ საღამოებს ყველაზე კარგად აღწერდა.

დედა იცინის

 

კვირაში ერთხელ მენტალური არითმეტიკის სკოლაში დავდივართ. ბაღიდან გამოვიყვან, სნექებს მოიმარაგებს და ჯგუფელებს ეგებება. ხშირად სამუშაო მიმაქვს, გვერდით ოთახში მოვეწყობი ფანჯარასთან და გაკვეთილის დროს რაღაცებს ვილევ, ზოგჯერ ქუჩის ქაოსს ვუყურებ და თავს მყუდროდ ვგრძნობ, განსაკუთრებით ცივ ამინდში. იმ დროს მარტო ჩვენი ჯგუფი მეცადინეობს, სკოლაში ჩვენს გარდა არავინაა, მშობლები წყნარად საუბრობენ (ხშირად მეც ვერთვები), ჩვენი ნივთები ერთად აწყვია, ოთახიდან მასწავლებლის და ბავშვების ხმები ისმის. შესვენებაზე ბავშვები გამოეფინებიან, დარბიან, კისკისებენ, სუსნაობენ, თამაშობენ. მერე მასწავლებელი ისევ კლასში აბრუნებს, იქაურობა წყნარდება, ბავშვებისთვის მომარჯვებულ ნივთებს ვალაგებთ და საუბარს ვაგრძელებთ. ამ რუტინას ძალიან შევეჩვიე და ყოველ კვირას ველი. 

დღეს გაკვეთილის შემდეგ მასწავლებელმა მითხრა: "სანდრა წერდა, უცებ თავი ასწია და თქვა: გვერდით ოთახში ჩემი დედა იცინისო." 

ამ სიტყვებს ისეთი მაკურნებელი ეფექტი ჰქონდა, როგორიც ყველა დაღლილ მშობელს სჭირდება, განსაკუთრებით დატვირთულ კვირის დღეებში. შვებისმომგვრელია, რომ ბავშვი ცხოვრებას ასე აღიქვამს. პატარა, კეთილგანწყობილ სივრცეში ახალ ცოდნას იღებს, უხარია და სიამოვნებს თანატოლებთან ურთიერთობა, გვერდით ოთახში დედა ელოდება. მერე ერთად გაუყვებიან ქაოტურ ქუჩას, უსწორმასწოროდ დაყენებულ მანქანებს, გამქრალ ტროტუარს, ბევრს ილაპარაკებენ, წაიკითხავენ წარწერებს და სულ მალე სახლში ავლენ. 

სულ 6 წლისაა და დიდი ადამიანივით იცის ხოლმე წარსულის პატარა ეპიზოდების გახსენება, დეტალების აღწერა, ისეთი მომენტების, როცა თავს ბედნიერად გრძნობდა. მინდა, ეს დღეც დაამახსოვრდეს. მინდა, დიდობაშიც ისე იგრძნოს  თავი, როგორც დღეს, როცა გვერდით ოთახიდან დედის სიცილი ესმოდა.

2024 წლის 20 მარტი, ოთხშაბათი

ნაშუადღევს ლაშამ  და მე ყოველდღიურობას რამდენიმე წუთი გამოვტყუეთ, ნაზამთრალი სხეულები გავანიავეთ და ეს მოგონება შევინახეთ.

თებერვლის ინსპირაციები

 

მარიამ გიორგობიანის გამოფენა

 

ხეები ზამთარში

Trees. Painting by Sōichirō Tomioka

ჩვენს უბანში მარტოხელა ქალი ცხოვრობს. თხელი აღნაგობა აქვს, ფეხს ცოტათი მიათრევს, უმეტესად მუხლამდე კაბა, ჩექმა და მოკლე პალტო აცვია. დატკეპნილი თხელი თმა აქვს, კბილები - ჩაცვენილი. მუდმივად რომელიღაც ცხოველს ეძებს, რომ გამოკვებოს. ჩანთით  მათი საკვები დააქვს. ძაღლები და კატები სახლშიც ჰყავს შეფარებული და უბნის ცხოველებსაც პატრონობს. იმ დღეს საიდანღაც სახლში ვბრუნდებოდი: ქარი იყო, საღამოვდებოდა, ჩქარი ნაბიჯით მივდიოდი, როცა თვალი მოვკარი: დადიოდა და ცხოველებს ეძახდა, არ ვიცი, ძაღლებს თუ კატებს. როცა პარკში მხვდება, საკმაოდ ენერგიულად ლაპარაკობს, თავისთავზე ჰყვება (ქართველი მსახიობის შვილია), ქაქანებს, რაღაცაზე დაიჩივლებს, სიტუაციას აღწერს, შერყეულ ჯანმრთელობაზე მიყვება და მგონია, არც ისეთ რთულ სიტუაციაშია, რომ სიბრალულს იწვევდეს, გარეთ გამოდის, არც ისეთი ხნიერია... იმ დღეს კი ძალიან შემეცოდა: ახალი წლის წინა პერიოდი იყო, ქუჩა თითქმის ცარიელი, მეზობლებს მანქანები დაეყენებინათ და სიცივისთვის სახლში შეესწროთ, მეც სახლში მეჩქარებოდა. ის კი ყველასგან დავიწყებული ჩანდა. არავის აინტერესებდა ისევე, როგორც ის ქუჩის ძაღლები, რომლებსაც უხმობდა. ისინიც თითქოს სადღაც გამქრალიყვნენ და შებინდებულზე ჩოჩიალით მოსიარულე გამხდარი ქალის ძახილს უფრო ტრაგიკულს ხდიდნენ. მისი ხმა სუსტად ისმოდა დღესასწაულის მოლოდინში მიწყნარებულ უბანში. დღესაც დავინახე აივნიდან: ნაგვის ურნასთან მობორიალე კატას გაეკიდა. კატამ სხეული აზნიქა და გაეცალა. დავინახე და ისევ ის დღე გამახსენდა. 

ასეთ ადამიანებს ყველგან ვამჩნევ და ეს კიდევ უფრო ამძიმებს გარესამყაროს ჩემეულ აღქმას, რომელიც ისედაც სევდისკენაა მიდრეკილი. ადრე, როცა წვეულებები ძირითადად ოჯახებში იმართებოდა, სადმე აუცილებლად შევნიშნავდი მარტო მჯდარ ადამიანს, ან დასახმარებლად შემოსულ მეზობელს, რომელიც მეორე ოთახიდან უყურებდა აჟრიამულებულ სტუმრებს. რატომ ვაკვირდებოდი ასეთ ადამიანებს? ალბათ, საკუთარ თავს ვამსგავსებდი. თუ ოლიმპიური ცეცხლის გენი არსებობს, ჩემს სისტემას ის ნამდვილად აკლია. ხშირად მინატრია, არსებობდეს რაღაც ამ ცეცხლისმაგვარი, რომელსაც ხელში დავიჭერდი და თამამად ჩავურბენდი შიშს და გაუბედაობას. ამაზეც მეტყობა, რომ მირჩევნია, ზებუნებრივ ძალას გავაკეთებინო ჩემი გასაკეთებელი. ახლა საჭიროა, რაღაც გზა მივცე იმ ცოდნას, რაც დრომ და ასაკმა მომცა. საქმის და დატვირთული გრაფიკის მიზეზით თავს ვარიდებ, სხვა დროისთვის ვდებ საკუთარ თავზე რეფლექსიას, რაღაცის დაგეგმვას. არც წელს მაქვს იმედი, რომ ეს მოხდება, მაგრამ ფიქრს მაინც დავიწყებ.

Happy 2024!

ჩაირბინა, ჩაიქროლა კიდევ ერთმა წელმა. შევჩერდით, სული მოვითქვით, გავიხსენეთ, ვისურვეთ, ჩავიფიქრეთ. მინდა, იმ სიტყვებმა, რომლებსაც ერთმანეთს მილოცვებში ვუგზავნით, ფეხი აიდგან, როგორც ზღაპრებშია, განივთდნენ და აგვიხდნენ.

 

დავტკბეთ მეგობრების ახლოს ყოფნით

 

Miss Celie's Blues

 Here's to women having each other's back.

შემოდგომის დიდი გასეირნება