Ще́дрик

ამ საშინელ დღეებში ხშირად მახსენდება ჩემი საყვარელი უკრაინული საშობაო საგალობელი, რომელსაც ადრეც ვერ ვუსმენდი უცრემლოდ.

"პატარა მერცხალი მამულში ჭიკჭიკით შეფრინდა: "გამოდი, ბატონო, გამოიხედე! ნახე, შენს ცხვრებს ბატკნები ეყოლათ. საქონელი კარგად გყავს, თუ გაყიდი, ბევრს აიღებ. თუ არადა, დიდ მოსავალს მოიწევ, შავთვალწარბა ცოლი გყავს.""

ეს საგალობელი დალოცვა და სიკეთის, ხვავის და ბარაქის დაპირებაა, ბედნიერი ცხოვრების, შრომის შედეგით სიხარულის, ოჯახური სიტკბოების, მშვიდობიანად, უსაფრთხოდ  ცხოვრების და პატიოსანი შრომის, რასაც დღეს უკრაინელ ხალხს არ აცლიან.

ახლა ვინ ეტყვის, ვინ დაპირდება, ვინ მისცემს უსაფრთხოების გარანტიას? ვინ ეტყვის, შენი ნაშრომი სახლკარი ისევ ლამაზად იქნება წამომართული, შენს ყანაში თავთავებს ნიავი ააბიბინებს და ყოველ საღამოს ჩაის შენს სახლში, შენს ლამაზ ცოლშვილთან ერთად დალევო? ვინ მიუტანს ფერად ბუშტებს საველე ჰოსპიტალში დაბადებულ ჩვილებს? 

პატარა მერცხალო, მშვიდობის გაზაფხული მოუყვანე უკრაინელ ხალხს!

ჩვენი 2008 წელი

Definitely Maybe

ეს ფოტოები 2008 წლის სექტემბერში, კუნძულ ტექსელზე გადავიღე. იქაურმა მეგობრებმა ქართველი მეომრების სასაფლაოზე წამიყვანეს. მაშინდელი აგვისტოს კოშმარი ახალი დასრულებული იყო. იმ პერიოდში მუშაობა არ შემეძლო, ბანკიდან ადრე გამოვდიოდი, ქუჩაში უაზროდ დავდიოდი და ხმამაღლა ვღრიალებდი. დილით თვალს გავახელდი თუ არა, ყველაფერი მახსენდებოდა, ჩვენი უმწეობა ჭკუიდან მშლიდა და ისევ ტირილს ვიწყებდი. მაშინდელი ჰოლანდიური პრესა სავსე იყო სტატიებით საქართველოზე. ბანკის კოლეგები გვერდით დამიდგნენ: ფსიქოლოგთან ვიზიტი დამინიშნეს. ქუჩაში არავინ მეკითხებოდა, რაზე ვტიროდი: ჩემს პრივატულობას უფრთხილდებოდნენ. პატივს იმით მცემდნენ, რომ არ მიყურებდნენ და უხერხულში არ მაგდებდნენ. ქართულ საიტებზე ვკითხულობდი ერთსა და იმავე ნიუსებს. ჩემი ჟურნალისტი მეგობარი - ეკა მიგზავნიდა დაჭრილ ჯარისკაცებთან გადაღებულ ფოტოებს...

ტექსელის სასაფლაოზე ჩვენი ჯარისკაცები კიდევ ერთხელ გამოვიტირე. ჩემს მეგობრებს ვეუბნებოდი, რომ მაშინაც გვხოცავდნენ, მეორე მსოფლიო ომის დროს და ახლაც... ჩვენს უბედურებას ყველაზე მეტად ის ამშვენებს, რომ სულ ფეხებზე ვკიდივართ ბებერ ევროპას და ახალგაზრდა ამერიკას. მგონი, უკვე იციან, საქართველოს და უკრაინის შემდეგ მორიგი მსხვერპლი ვინ იქნება. 

"დაიძინეთ, პატარებო, კმარა!"

ჩემი დეიდაშვილი - თეა და მე თანატოლები ვართ. როცა სოხუმიდან არდადეგებზე ქუთაისში ჩამოდიოდა, ხშირად ვთამაშობდით ერთად. დალის ბიბლიოთეკაში, იატაკზე მოვაწყობდით "სახლს". ჩვენთვის ვსულელობდით: ხან ინდოეთში ვმოგზაურობდით და ხან დავდიოდით, ვითომ ბინა უნდა გვექირავა. ადრე მშობლებმა იცოდნენ, როცა სტუმრები ჰყავდათ, ბავშვს დააყენებდნენ და ლექსებს ათქმევინებდნენ, ან ამღერებდნენ. თეა ერთ სიმღერას მღეროდა ხშირად; მონდომებით, ყელმოღერებული, ცხვირში სულ გაგუდული იყო: "ლაჟვარდ ცაზე დაფარფატებს მთვარე, (....) დაიძინეთ, პატარებო, კმარა! არ იქნება ომი, არა, არა!"

სოხუმში დედ-მამასთან ერთად კოპწია ბინაში ცხოვრობდა, "ნოვი რაიონში". სულ ახალი კორპუსები და კაფეები იყო მის უბანში. ცეკვაზე დადიოდა, ზღვაზე - არა. ერთხელ დიდი ნათლობა გადაიხადეს. მთელი დელეგაცია ჩავედით. მახსოვს ძველი, დალხინებული ცხოვრების ხიბლი, ინტერნაციონალური საზოგადოება და მუსიკოსების ჯგუფი, რომელიც რუსულ და აფხაზურ სიმღერებს ასრულებდა.