October, in a Quiet Mood

ხალხს ეცვა თბილად და ერთფეროვნად
და შეჩვეული იყო ყველაფერს:
თუკი მღეროდნენ-ყველა მღეროდა,
ყველა ღელავდა- თუკი ღელავდნენ.

დიდი ამბები ხდებოდა გარეთ:
ერთი ამინდი ცვლიდა მეორეს,
ასამარებდა ხმელ ფოთლებს ქარი,
ვით უსახელოდ წამხდარ მეომრებს

დიდი ამბები ხდებოდა გარეთ:
ეკარგებოდა ქალაქს ხალისი
უკაცურ ქუჩებს უფრთხოდა მთვარეც
და იწყებოდა წვიმა თავისით.
წყალს ჩამოჰქონდა სილა და ხრეში,
ეკარგებოდა ქალაქს იერი
და მოედანი ბზინავდა ბნელში,
ტბასავით ჩუმი და ცარიელი.

ძლივს ჩერდებოდნენ ხეები ფეხზე,
წყალს ჩამოჰქონდა სილა და ხრეში,
და დინამიტით დახოცილ თევზებს
ჰგავდნენ ფოთლები სიჩუმის წრეში.

სუფთავდებოდა სივრცე ყოველდღე,
აჩენდა თავის უნაკვთო სახეს
და უთავბოლოდ დააქროლებდნენ
დღეები ძველი აფიშის ნახევს.

ბაღშიც ხდებოდა დიდი ცვლილება;
ყველა კუნჭული მოჩანდა უკეთ.
თუმცა სიცოცხლით მთვრალი წყვილები
მაინც ვერ გრძნობდნენ რომ ჩანდნენ უკვე....

და სხეულები, როგორც ღრუბლები,
იპყრობდნენ სივრცის უდიდეს ნაწილს
და იმ ხეების თავისუფლებით
კვლავ შიშვლდებოდნენ ქალაქის თვალწინ,

კვლავ ასრულებდნენ ბუნების ნებას,
რადგან ისინი მაშინ ცდებოდნენ,
როცა ბუჩქებში მალავდნენ ვნებებს,
ვით ნაქურდალით სავსე ჩემოდნებს.

ბაღიც იმიტომ აღარ კვნესოდა,
არ ნებდებოდა მოსაწყენ ფიქრებს,
თუმცა ფოთლების უმრავლესობა
სველ ბილიკებზე ეყარა პირქვე.

(ოთარ ჭილაძე "გვიანი შემოდგომა")

რანდომული ფიქრის რეგისტრაცია

მინდა აქ ჩავიწერო, რომ არ დამავიწყდეს: ამ ზაფხულს, თითქმის ყოველდღე მახსენდებოდა ბებია. 

როცა ვახშმად დაჯდებოდა და სხვა სიტუაციებშიც, სიმღერის თქმა უყვარდა, ახალგაზრდობაშიც და მერეც. ხმის შეწყობის დროს, მუსიკით მოგვრილ ეშხს ხელის აწევით გამოხატავდა. სახეზე სიხარული ეწერა, პარტნიორს სახეში უყურებდა და ისე მღეროდა. ამ დროს მისი ხელი ცალკე სათქმელს ამბობდა: შრომისგან გაგანიერებული ხელის მტევანი ჰქონდა, ცერათითი - აპრეხილი, კანი - მზისგან გამუქებული, მკლავები - გამხდარი. ამ მარჯვენა ხელის ჟესტები ასრულებდა სიმღერის ფრაზებს, პარტნიორს ანიშნებდა მახვილებს ან პაუზებს, ან სიმღერის ხასიათს გამოხატავდა. 

ზაფხულში ის ადგილები არ მინახავს, სადაც ბებია ცხოვრობდა და მაინც, ყველგან ვხედავდი ჰაერში აწეულ მის ხელის მტევანს, დაბალ ხის სკამს, ღვინის თლილ ჭიქას და სამღერად გამზადებულ სხეულს.

2016

2013

ჭოგნარის ეკლესიის სამრეკლო, 2021

2007 წლის ზაფხული

When Summer Turns to September

 

დედა საღამოს ბინდში

ამ ადგილებს მერამდენედ ვაფარებ თავს, მაგრამ მაინც ხარბად და თანაბარი აღტაცებით ვიღებ ბუნების სურათებს. დილით ფანჯრიდან დანისლულ მთებს ვუყურებ. ზოგჯერ ღრუბელი მთებს მთლიანად ფარავს. ეს სანახაობა სულ ახლოს მაქვს და მაღლა კი არა, პირდაპირ. სურათი ხშირად იცვლება: მუქი მთები, ცისფერი ცა და მთის წვერზე პატარა ვარდისფერი ღრუბელი, ან ნაცრისფერი ცა (რომელიც სანდრას არ მოსწონს), მოძრავი თეთრი ნისლი და წვიმა.

ამ საღამოს, ტრადიციული ძილისწინა გასეირნებისას ვარსკვლავებიანი ცა დაგვხვდა და ვინატრეთ, ასეთი ტყე ჩვენი თბილისის სახლის ირგვლივ გვქონოდა, ასეთი მთვარე გვენახა, ასეთი იისფერი პეპლები გვყოლოდა მინდორში.

ამ ვიდეოთი მინდოდა, დასრულებული ზაფხულის და ადრეული შემოდგომის სევდა გადმომეცა.

წლის ამ პერიოდში მკვეთრი აგრილების, არდადეგების დასრულების და მომავალ დატვირთულ დღეებზე შემოწოლილი ფიქრების მეტაფიზიკური ტკბილ-მწარე განცდა მოდის, ნიავთან და ძველ მელოდიებთან ერთად.

დღეს ნაშუადღევს, როცა ჩვენი მეგობრები გაემგზავრნენ და ეზო სიჩუმემ მოიცვა, სასეირნო ბილიკზე ჩრდილები გაწვნენ. მალე ჩვენც წავალთ, რაც, თითქოს, დროის გასვლასავით გულგრილი ჩანს: სტუმრები ბარგს შეკრავენ, ფერად ჩემოდნებს ხმაურით გააგორებენ, მანქანები ეზოდან გავლენ, ბავშვების სიცილი და ნამღერი საქანელებთან მსუბუქ ლანდებად დარჩება.

A Pocketful of Sunsets

 Reliving summer memories...

კადრები უმეტესად სასტუმროს აივნიდან გადავიღე.

ჯადოსნურ მინის ზარხუფში მოვაქცევ ამ შუქს, ტალღების ხმას და თან წავიღებ.

Breathe Deep: Mountain Days, Summer 2025

 კიდევ ერთი ზაფხული მთების სიმშვიდესა და სიწმინდეში, კრიალა მთვარით, სიბნელეში ხეების კენწეროებით, ნაწვიმარზე ნაძვების სუნით. ჩრდილი, ნიავი და გარინდება.  

ღამის ცაზე მკრთალად მოკიაფე ვარსკვლავებს შორის ხის ტოტები მუქად ირხეოდნენ. მე და სანდრა ვცდილობდით, კენწეროზე მსხდომი ტოტორო და გოგოები დაგვენახა. 

My Wishing Well

 უკვე აღარც მახსოვს, რა ჩანაფიქრი მქონდა და რა უნდა დამეწერა ამ პოსტში. დრაფტებში გადავაწყდი. იყოს ამ სახით.

Chasing Snowflakes: Family Moments in Snowy Bliss

Making and archiving memories, one snowy moment at a time.